Specjalista w zakresie nauk o Ziemi, geofizyki, glacjologii, fizyko-chemii środowiska przyrodniczego oraz zanieczyszczenia atmosfery. Od 1997 pracownik Instytutu Geofizyki PAN w Warszawie, wcześniej pracownik naukowy Uniwersytetów Wrocławskiego oraz Śląskiego. Uczestnik wielu wypraw do Arktyki i Antarktyki, reprezentuje także Polskę w wielu instytucjach międzynarodowych. Autor lub współautor 135 publikacji i dwóch monografii oraz 16 publikacji jakie ukazały się w materiałach konferencyjnych i popularno-naukowych. Jego prace cytowane były ponad 1100 razy przez innych naukowców. Realizator 40 projektów, z czego połowa finansowana przez EU i inne państwa, Przewodniczący Komitetu Badań Polarnych przy Prezydium PAN, członek kilku rad naukowych oraz komisji w kraju i za granicą, w tym Biebrzańskiego Parku Narodowego. Przewodniczący Rady Muzeum Badań Polarnych w Puławach. Członek Zespołów MNIW ds. programów „Diamentowy Grant” oraz „Perły Nauki”. Powołany również do Zespołu doradczego Premiera RP ds. „Polityki Polarnej Państwa”. Laureat licznych nagród i wyróżnień nadanych nie tylko przez Króla Norwegii, Prezydenta RP oraz administrację rządową, ale także przez korporacje gospodarcze.

Biofizyk, chemik fizyczny i biolog molekularny, profesor nauk biologicznych, od 2019 r. dyrektor Instytut Biochemii i Biofizyki PAN. Specjalizuje się w badaniach struktury, oraz oddziaływań biomolekuł. W pracy łączy zaawansowane metody eksperymentalne analizy procesów molekularnych, w tym NMR, kalorymetrię (ITC, DSC) oraz MST i DSF z modelowaniem molekularnym i analizą numeryczną. Studia ukończył na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. W Instytucie Biochemii i Biofizyki PAN uzyskał w 1996 r. stopień doktora, w 2005 r. habilitację, a w 2013 r. tytuł profesora. W latach 1995–2010 pracował w Zakładzie Kalorymetrii Instytutu Chemii Fizycznej PAN, prowadząc badania termodynamiczne nad solwatacją. Istotnym elementem jego kariery jest doświadczenie międzynarodowe – odbył staże naukowe we Francji: w Institut de Biologie Structurale CNRS (1995) oraz staż podoktorski w Centre de Biophysique Moléculaire, CNRS (1996–1998). Aktywnie uczestniczy w międzynarodowej współpracy naukowej oraz realizacji projektów badawczych. Autor ponad 160 publikacji naukowych, cytowanych blisko 3000 razy. Od 2024 r. członek Komitetu Biologii Molekularnej Komórki PAN.

Profesor w Instytucie Oceanologii Polskiej Akademii Nauk w Sopocie, gdzie pracuje w Pracowni Teledetekcji Morza (Remote Sensing Laboratory). Specjalizuje się w optyce morza, a szczególnie w badaniach nad ilościowymi zależnościami pomiędzy rzeczywistymi i pozornymi właściwościami optycznymi wód morskich a optycznie istotnymi składowymi wody morskiej. W centrum jego zainteresowań znajdują się rozpuszczone i zawieszone w toni morskiej formy węgla organicznego posiadające właściwości optyczne w widzialnym i ultrafioletowym zakresie widma promieniowanie elektromagnetycznego. Bada m.in. przy zastosowaniu instrumentów optycznych w pomiarach terenowych i danych satelitarnych zmienność stężeń rozpuszczonych i zawieszonych form węgla organicznego w Morzu Bałtyckim, Oceanie Atlantyckim i Arktycznym. Uczestniczy w badaniach podczas rejsów naukowo-badawczych na polskich i zagranicznych statkach badawczych. Laureat licznych stypendiów, kierownik wielu projektów ukierunkowanych na badania podstawowe (m.in. NCN: OPUS, EU HORYZONT 2020: Eurofleets, Eurofleets +, ECOTIP, Horizon Europe: SeaQuester oraz Norway Grants: CDOM-HEAT) i aplikacyjne (NCBiR: JPI-Ocean). Jest autorem i współautorem kilkudziesięciu artykułów opublikowanych w renomowanych, międzynarodowych czasopismach naukowych. Kieruje projektem OPUS-26, którego celem jest określenie optycznych wskaźników istotnych zmiennych biogeochemicznych w wodach szelfu północno-wschodniej Grenlandii. W swojej pracy łączy badania podstawowe w dziedzinie oceanografii z ich praktycznym zastosowaniem w rozwijaniu satelitarnych technik obserwacji Ziemi i jej środowiska przyrodniczego. Badania te mają zastosowanie w obserwacji zachodzących zmian klimatu i ich następstw, oraz mogą pozwolić na opracowania możliwych strategii dostosowawczych. W grudniu 2024 został powołany do Rady Narodowego Centrum Nauki na czteroletnią kadencję.

Pracownik Instytutu Nauk Geologicznych PAN specjalizuje się w geochemii i petrologii litosfery oceanicznej, oraz metalogenezie siarczków i konkrecji polimetalicznych na dnie oceanów. Jest jak dotąd jedynym polskim uczestnikiem ekspedycji International Ocean Discovery Program. Podczas IODP Expedition 360 na statku JOIDES Resolution (Grzbiet Zachodnioindyjski) współrealizował wiercenia w kierunku Moho (projekt SloMo). Prowadził także badania na Atlantyku w polskim obszarze licencyjnym siarczków polimetalicznych na Grzbiecie Śródatlantyckim (R/V Ocean Titan, 2022), oraz na Pacyfiku: w strefie Interoceanmetal w Clarion-Clipperton z konkrecjami polimetalicznymi (M/V Anuanua Moana, 2024/2025). Realizował pobyty badawcze w IODP Kochi Core Repository w Japonii, MARUM w Bremie w Niemczech i Woods Hole Oceanographic Institution, z którymi współpracuje w odcinki Grzbietu Śródatlantyckiego w strefie licencji francuskiej (pierwszoautorskie artykuły w Geology i Geochimica et Cosmochimica Acta). Laureat InterRidge Fellowship, JSPS Fellowship (JAMSTEC) i stypendysta FNP START oraz ECORD. Profesor wizytujący w China University of Geosciences Beijing (CUGB) i na Università degli Studi di Milano. Aktualny przewodniczący ustanowionej w 1962 roku Commission on Ore Mineralogy (COM) of the International Mineralogical Association (IMA). Doktorat uzyskał na Leibniz Universität Hannover w Niemczech.

Dyrektor Państwowego Instytutu Geologicznego – Państwowego Instytutu Badawczego. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego – Wydział Geologii oraz Wydział Zarządzania. Doktorat uzyskał w 1985 r., habilitację w 2003 r., a tytuł profesora w 2012 r. Profesor nadzwyczajny UW, pracownik naukowy Wydziału Geologii, w latach 2020–2024 kierownik Katedry Geologii Złożowej i Gospodarczej. Obecnie przewodniczący Rady Gospodarowania Zasobami Ziemi powołanej w 2024 r. przez Ministra Klimatu i Środowiska. Członek Międzyresortowego Zespołu ds. przeciwdziałania zagrożeniom zapadlisk i podtopień w rejonie Trzebini i Olkusza; zespołu ds. rozwoju bazy ekspertów NCBR oraz rad naukowych IGSMiE PAN i IOŚ–PIB. Członek Komitetu Nauk Geologicznych PAN. W latach 1994–1997, 2001–2002, 2003–2005 pełnił funkcję sekretarza i podsekretarza stanu, Głównego Geologa Kraju w ministerstwie właściwym ds. środowiska. Był także dyrektorem departamentu (1997–2001) w Kancelarii Prezydenta RP odpowiedzialnym za bezpieczeństwo energetyczne i surowcowe oraz zarządzanie kryzysowe. Zasiadał w radach nadzorczych m.in. KGHM Polska Miedź, KGHM Metale, Petrobaltic, Geofizyka Kraków i Nafty Polskiej. Przewodniczył Radzie Geologicznej przy Ministrze Środowiska oraz Radzie Nadzorczej NFOŚiGW. Autor około 300 publikacji naukowych z zakresu geologii gospodarczej, geologii złóż oraz prawa geologicznego i górniczego.

Geolog morza, doktor nauk o Ziemi w dyscyplinie oceanologii, specjalizujący się w sedymentologicznej analizie basenów morskich. Pełni funkcję głównego geologa w Państwowym Instytucie Geologicznym – Państwowym Instytucie Badawczym oraz wiceprzewodniczącego Komisji Granic Szelfu Kontynentalnego ONZ. Uczestnik rejsów naukowo-badawczych, w tym szef naukowy pierwszej polskiej ekspedycji mającej na celu identyfikację obszarów hydrotermalnych i nagromadzeń surowców polimetalicznych na Grzbiecie Śródatlantyckim w ramach licencji Międzynarodowej Organizacji Dna Morskiego (International Seabed Authority - ISA). Przedstawiciel Polski w Komitecie Koordynującym Programy Nauk o Ziemi w Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej (CCOP), członek grupy eksperckiej Komisji Europejskiej ds. Surowców (EIP Raw Materials) oraz członek Grupy Eksperckiej ds. Geologii Morza EuroGeoSurveys. Laureat m.in. „Zachodniopomorskiego Nobla” w dziedzinie nauk o morzu oraz tytułu Senior Advisor China Geological Survey. Autor i współredaktor monografii o środowisku naturalnym Grzbietu Śródatlantyckiego oraz publikacji w czołowych czasopismach z zakresu geologii morza, paleoklimatologii i eksploracji surowcowej.

Dyrektor generalny Wspólnej Organizacji Interoceanmetal. Absolwent kierunku oceanotechnika na Politechnice Szczecińskiej oraz kierunku transport morski w Akademii Morskiej w Szczecinie. Zarządza całością działań organizacji Interoceanmetal związanych z projektem eksploracji złóż konkrecji polimetalicznych strefy Clarion-Clipperton na Pacyfiku w ramach posiadanej licencji eksploracyjnej Międzynarodowej Organizacji Dna Morskiego. Pracownik naukowy Politechniki Morskiej w Szczecinie, zajmuje się problematyką projektowania okrętów i obiektów oceanotechnicznych oraz systemów wydobywczych górnictwa morskiego.

Geograf, dyrektor Instytutu Nauk o Morzu i Środowisku Uniwersytetu Szczecińskiego. Specjalizuje się w badaniach procesów zachodzących w morskiej strefie brzegowej, w szczególności w analizie zagrożeń naturalnych, erozji wybrzeży oraz wpływu zmian klimatu na obszary nadmorskie. Kieruje Zespołem Monitoringu Morskiej Strefy Brzegowej oraz międzyuczelnianą grupą Baltic Coastal Monitoring Team, integrującą potencjał badawczy środowiska naukowego Szczecina. Jest autorem i współautorem 35 publikacji indeksowanych w bazie Web of Science (indeks Hirscha: 16), kierownikiem projektów krajowych i międzynarodowych, w tym finansowanych w programach Narodowego Centrum Nauki oraz Horyzont Europa, o łącznej wartości ok. 12 mln PLN. Współpracuje z ośrodkami badawczymi w Europie, USA i Nowej Zelandii, pełni funkcje eksperckie m.in. przy Joint Research Centre Komisji Europejskiej oraz jest członkiem Rady Naukowej IMGW-PIB. Ekspert w obszarze systemów geoinformacyjnych i analiz przestrzennych. Współtwórca wielu narzędzi i systemów informatycznych wykorzystywanych w analizach dynamiki środowiska morskiej strefy brzegowej.

Absolwentka Akademii Rolniczej w Szczecinie (magisterium, 1996 r., a doktorat 2000 r.). Stopień doktora habilitowanego w dyscyplinie inżynieria i ochrona środowiska uzyskała w 2010 r. na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie.Od roku 2015 pełni funkcję kierownika Katedry Inżynierii Środowiska na Wydziale Budownictwa i Inżynierii Środowiska Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie. W latach 2018 – 2020 pełniła funkcję prodziekana ds. nauki i rozwoju, a od roku 2020 pełni funkcję dziekana WBiIŚ ZUT. Jest autorką lub współautorką ponad 120 publikacji naukowych, 2 zgłoszeń patentowych i 3 patentów. Kierownik projektu lub wykonawca w 12 projektach badawczych finansowanych ze źródeł zewnętrznych. Była promotorem dwóch rozpraw doktorskich. Jest członkiem Sekcji Inżynierii Sanitarnej Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN. Członek Zespołu doradczego przy Ministerstwie Nauki do oceny wniosków i raportów w ramach programu „Doktorat wdrożeniowy”. W sierpniu 2022 roku weszła w skład utworzonej przez ZUT grupy naukowo-eksperckiej do spraw Odry. W ramach swoich badań zajmuje się badaniami dotyczącymi określenia wykorzystania ciepła odpadowego ze ścieków, badaniem wartości opałowej osadów ściekowych, zagospodarowywanych jako alternatywne źródło energii, technologią oczyszczania ścieków komunalnych i przemysłowych oraz gospodarką odpadami komunalnymi i przemysłowymi.

Związany z Akademią Górniczo-Hutniczą w Krakowie od 1973 r., kiedy rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Materiałowej i Ceramiki na kierunku Inżynieria Materiałowa. Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w 1986 r., zaś tytuł profesora nauk technicznych w 2000 r. Przez 10 lat kierował Katedrą Technologii Ceramiki i Materiałów Ogniotrwałych na WIMiC AGH. Łącznie przez cztery kadencje pełnił funkcję prodziekana, a następnie dziekana swojego macierzystego wydziału. Przez trzy kadencje był Prorektorem ds. Współpracy AGH. Od 2020 r. pełni urząd Rektora AGH. W 1989 r. wyjechał do USA, gdzie do 1991 r. był pracownikiem naukowym w State University of New York w Buffalo. W działalności badawczej prof. Jerzy Lis specjalizuje się w inżynierii materiałowej oraz technologii chemicznej. Jest członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk oraz był przez dwie kadencje członkiem Prezydium Oddziału Krakowskiego PAN. Jego dorobek naukowy obejmuje ponad 400 publikacji, 6 książek, 180 referatów wygłoszonych na konferencjach (125 międzynarodowych) oraz 18 patentów. Jest promotorem 15 obronionych i 2 rozpoczętych prac doktorskich, a także ponad 100 prac magisterskich i inżynierskich. W 2002 r. został powołany do prestiżowej The World Academy of Ceramic. Jest także członkiem The American Ceramic Society, The International Society of SHS, a także komitetów redakcyjnych międzynarodowych czasopism. Został wyróżniony tytułem Profesora Honorowego przez Uniwersytet w Szymkencie (Kazachstan) oraz Uniwersytet Nafty i Gazu w Iwano–Frankivsku (Ukraina). Od 2024 roku jest Wiceprzewodniczącym KRASP. Pełnił również funkcję zastępcy przewodniczącego Konferencji Rektorów Polskich Uczelni Technicznych w kadencji 2020-2024. Pełni funkcję wiceprzewodniczącego Kolegium Rektorów Szkół Wyższych Krakowa. W 2019 r. został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Otrzymał także Brązowy Krzyż Zasługi i Medal Komisji Edukacji Narodowej. Jest laureatem Nagrody Ministra Edukacji Narodowej, Nagrody Przewodniczącego IV Wydziału PAN. Za działalność naukowo–wynalazczą został uhonorowany medalem im. Tadeusza Sendzimira oraz tytułem „Złoty Inżynier” 2016 i „Diamentowy Inżynier” (2024) Przeglądu Technicznego i NOT. W 2023 roku otrzymał Złoty Medal Honorowy za Zasługi dla Województwa Małopolskiego.

Zatrudniony na etacie adiunkta w Pracowni Badań Kriosfery na Wydziale Nauk Geograficznych i Geologicznych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Absolwent UAM, gdzie ukończył w 2010 roku studia magisterskie na kierunku geografia, na podstawie pracy dyplomowej poświęconej problematyce termiki warstwy czynnej wieloletniej zmarzliny., a w 2024 roku doktorat, dotyczący tematyki procesów eolicznych. Od 2009 roku regularnie co roku uczestniczy w wyprawach letnich Uniwersytetu im. Adama Mackiewicza w Poznaniu do Zatoki Petunia w środkowej części Spitsbergenu, biorąc udział między innymi w badaniach geomorfologicznych, klimatologicznych, hydrologicznych i glacjologicznych. Od 2013 roku odpowiada za logistykę wypraw uniwersyteckich, a od końca 2017 roku pełni funkcję kierownika Stacji Polarnej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu „Petuniabukta”.

Absolwent Wydziału Geologii Uniwersytetu Warszawskiego – geolog, geofizyk, polarnik. Od 1985 roku pracuje w Państwowym Instytucie Geologicznym – PIB, a od 2016 r. na Wydziale Nauk o Ziemii I Gospodarki Przestrzennej UMCS w Lublinie. Jego dorobek naukowy obejmuje prace z zakresu paleomagnetyzmu, stratygrafii izotopowej, rekonstrukcji zmian klimatu i geotermii. Poza Polską badania prowadził między innymi w Antarktyce, Ukrainie, na Spitsbergenie, a także w Meksyku. Staże naukowe odbywał w Szkole Nauk o Środowisku Uniwersytetu Wschodniej Anglii w Norwich oraz w Centrum Badań Ziemi (GFZ) w Poczdamie. Redaktor naukowy wydanej w 2017 roku monografii „Atlas Geologiczny Polski”. W latach 2006-2007 zastępca dyrektora Państwowego Instytutu Geologicznego ds. naukowych, a w latach 2008 - 2014 dyrektor tego Instytutu. Członek Komitetu Badań Polarnych przy Prezydium PAN i Rady Naukowej Instytutu Geofizyki PAN. W 2012 r. wprowadził PIG-PIB jako przedstawiciela Polski do Europejskiego Konsorcjum ds. Wierceń Oceanicznych (ECORD). Był członkiem Zespołu doradczego do spraw budowy statku badawczego powołanego Zarządzeniem Ministra Edukacji i Nauki z dnia 29 czerwca 2021 r.

Naukowiec i inżynier, specjalista w dziedzinie silników okrętowych i autonomicznych pojazdów podwodnych, od 2017 r. jest profesorem na Wydziale Inżynierii Mechanicznej i Okrętownictwa Politechniki Gdańskiej. Przez 19 lat związany z Akademią Morską w Gdyni. Obecnie kieruje Zakładem Automatyki i Energetyki Morskiej. Jego działalność naukowa koncentruje się na procesach spalania w silnikach okrętowych, diagnostyce złożonych obiektów technicznych w tym łożysk wału śrubowego. Angażuje się w projekty badawcze, m.in. dotyczące autonomicznych pojazdów podwodnych do wykrywania i identyfikacji min morskich. Jest m.in. współtwórcą pojazdu TUKAN. Jest członkiem Rady Technicznej PRS w tym przewodniczącym zespołu 13. Uczestniczy w pracach komisji i organizacjach międzynarodowych związanych z bezpieczeństwem morskim i ochroną środowiska oraz pełni funkcję edytora pomocniczego w czasopiśmie Polish Maritime Research. Za osiągnięcia naukowe i organizacyjne otrzymał m.in. Brązowy Krzyż Zasługi oraz liczne nagrody rektorskie w obu uczelniach.

Absolwent Politechniki Gdańskiej; studia magisterskie ukończył w 1988 r., stopień doktora uzyskał w 1997 r. i doktora habilitowanego w 2006 roku wszystko w dyscyplinie naukowej informatyka techniczna i telekomunikacja. Jest profesorem Politechniki Gdańskiej od 2007 roku, przez dwie kadencje był prodziekanem ds. rozwoju Wydziału Elektroniki, Telekomunikacji i Informatyki (2008-2016). Jest także autorem i współautorem ponad 150 prac naukowych. Przez ponad 10 lat współpracował z amerykańską firmą Biosonics, Inc. (1995-2006) w zakresie przetwarzania danych hydroakustycznych i ich wykorzystania w systemach obserwacji Ziemi; kierował dwoma międzynarodowymi projektami finansowanymi przez Europejską Agencję Kosmiczną (SafeCityGis z Urzędem Miasta Gdańsk, DPCTM z firmą GMV) oraz kilkoma projektami, które dofinansowywane były z programów krajowych m.in. „Fleet++: The Application of Multicriteria Vehicle Routing Algorithms in the Fleet Logistics” finansowanym przez Narodowe Centrum Badań (2014-2016), z firmą Better Solution jako podwykonawcą. Był też kierownikiem projektu budowy Pomorskiego Klastra ICT (2009-2012), który funkcjonuje obecnie pod nazwą Interizon i ma status Krajowego Klastera Kluczowego. Dzięki swojemu doświadczeniu zdobył szeroką wiedzę specjalistyczną głównie w obszarach przetwarzania sygnałów, systemów wbudowanych, architektur systemów komputerowych, programowania, systemów informacji przestrzennej i ich wdrożeń, systemów geoinformatycznych, systemów teledetekcji, hydroakustyki w zastosowaniu do akustyki rybackiej oraz w obszarze metod klasyfikacji obiektów i wydobywania o nich informacji. W 2015 roku został wiceprezesem ds. nauki Polskiej Agencji Kosmicznej koordynującym budowanie potencjału krajowego sektora kosmicznego w zakresie edukacji i badań kosmicznych. Funkcję tę pełnił do 2021 roku. Obecnie zatrudniony jest w Polskiej Agencji Kosmicznej na stanowisku eksperta w Wydziale Monitoringu Morza Bałtyckiego funkcjonującego w ramach Departamentu Monitoringu Ziemi, Łączności i Nawigacji. Aktualnie jest m.in. delegatem Polski do komitetu doradczego Europejskiej Agencji Kosmicznej ds. Polityki Przemysłowej zajmującym się harmonizacją technologii kosmicznych IPC-THAG, Przewodniczącym Akademickiej Sieci Kosmicznej zrzeszającym ponad 25 polskich uczelni i instytutów badawczych oraz przewodniczącym Komitetu Zadaniowego Polskiego Komitetu Normalizacyjnego ds. normalizacji słownictwa z zakresu technologii kosmicznych i satelitarnych. Pracując nieprzerwalnie na Politechnice Gdańskiej pełni obecnie funkcję pełnomocnika rektora ds. rozwoju technologii kosmicznych.