Łączymy się w bólu z Rodziną i Najbliższymi śp. Profesora.
Ceremonia pogrzebowa odbędzie się 9 stycznia (piątek) o godz. 12:00 w kaplicy na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie.

Prof. dr hab. inż. of. wachtowy Bernard Wiśniewski, urodził się w Grudziądzu w 1940 r. Po ukończeniu studiów na kierunku oceanografia w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku rozpoczął swoją pracę zawodową i naukową w roku 1963, jako asystent w ówczesnej Politechnice Szczecińskiej.

Bogata kariera zawodowa

Prowadził wówczas zajęcia z oceanografii i meteorologii. Jego zainteresowania procesami zachodzącymi na morzach i oceanach w sposób naturalny skłoniły Go do podjęcia pracy początkowo w Państwowej Szkole Morskiej, a od 1969 roku na pełnym etacie w utworzonej Wyższej Szkole Morskiej w Szczecinie. W roku 1969 ukończył studia wieczorowe na kierunku budownictwo morskie w Politechnice Szczecińskiej, a w roku 1974 obronił pracę doktorską z teorii pływów. Jego zainteresowania naukowe koncentrowały się na procesach optymalizacji trajektorii ruchu statku na oceanie z uwzględnieniem bieżących warunków hydrometeorologicznych. Była to problematyka, której zastosowanie także obecnie ma duże znaczenie praktyczne w kontekście bezpieczeństwa żeglugi oraz efektów ekonomicznych. Stopień naukowy doktora habilitowanego uzyskał decyzją Wydziału Oceanotechniki i Okrętownictwa Politechniki Gdańskiej w roku 1988 w dziedzinie nauki techniczne, dyscyplinie transport morski i specjalności techniki nawigacji.

Tytuł profesora uzyskał w roku 2002. Efekty pracy naukowej prof. B. Wiśniewskiego były wieloaspektowe. Przede wszystkim rozwiązał zagadnienie optymalnej trajektorii ruchu statku na oceanie stosując rachunek wariacyjny i modelowanie matematyczne. Opracowane programy komputerowe takie jak np. OPTY, MASTER, PALIWO, GRAFY zostały zastosowane do dynamicznego planowania tras statków przez polskich armatorów. W swoich pracach naukowych udoskonalił metodę izochron dla spełnienia kryterium minimum czasu trwania podróży, zbudował model z wykorzystaniem teorii grafów, wprowadził kryterium minimum zużycia paliwa dla znanego czasu podróży, uwzględnił wskaźniki strat sztormowych, sformułował po raz pierwszy w literaturze współczynnik trudności podróży statku z uwzględnieniem pogody i cech manewrowych statków oraz określił algorytmy i procedurę postępowania przy wyznaczaniu sektora kursów niebezpiecznych przy omijaniu przez statek cyklonów tropikalnych wykorzystując teorię prawdopodobieństwa ich przemieszczania się. Stworzył szkołę naukową nawigacji pogodowej w żegludze morskiej w oparciu o teoretyczne podstawy i problemy dynamicznego prognozowania drogi statków z uwzględnieniem dynamiki środowiska i cech statku jako obiektu sterowania. Wyniki badań Profesora zostały opublikowane w około 300 artykułach naukowych oraz wygłoszone na wielu konferencjach międzynarodowych.

Ponadto wydał 17 książek i monografii naukowych, z których najważniejsze zwieńczające główne zainteresowania naukowe to: „Optymalizacja drogi morskiej statku z uwzględnieniem warunków pogodowych” oraz „Problemy wyboru drogi morskiej statku”. Oprócz aktywnej działalności naukowej Profesor zajmował szereg funkcji organizacyjnych. Był wicedyrektorem instytutu, wieloletnim kierownikiem zakładu, w kadencji 1993-1996 pełnił funkcję dziekana Wydziału Nawigacyjnego Wyższej Szkoły Morskiej w Szczecinie, był redaktorem naczelnym Wydawnictwa Naukowego Akademii Morskiej w Szczecinie, przewodniczącym Uczelnianej Komisji Oceniającej i Wydziałowej Komisji Nauki. Wypromował ponad 240 magistrów inżynierów i inżynierów w zakresie nawigacji pogodowej oraz 3 doktorów. Był członkiem PAN oraz wielu organizacji i stowarzyszeń naukowych. Został odznaczony m. in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Pracę w Akademii Morskiej w Szczecinie zakończył 1 stycznia 2021 roku.

Cześć Jego Pamięci.